Wiek przedszkolny to najważniejszy okres w życiu każdego człowieka; okres intensywnego rozwoju psychicznego, fizycznego i społeczno-emocjonalnego. Jest to okres jednocześnie intensywnego rozwoju jak i nauki o sobie i otaczającym świecie. Zmysły dziecka wyostrzają się, pozwalając mu coraz konkretniej i dokładniej spostrzegać wszystko to, co go otacza.

Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie, w odmiennych warunkach środowiskowych i wychowawczych; staje się indywidualnością, różniącą się od swoich rówieśników rozmaitymi cechami zarówno fizycznymi jak i psychicznymi. Jednak u wszystkich dzieci w okresie pomiędzy 3 a 6 rokiem życia zachodzą pewne istotne zmiany w psychice; zmiany typowe i charakterystyczne wyłącznie dla wieku przedszkolnego, pozwalające wyodrębnić ten okres od innych okresów rozwojowych.

Zadaniem naszego przedszkola jest wspomaganie wszechstronnego rozwoju dziecka właśnie w tym wieku- poprzez stymulowanie i dostarczanie odpowiednich bodźców. Przedszkole zapewnia warunki do zdobywania nowych umiejętności i systematycznego pogłębiania wiedzy, umożliwia poznawanie świata przez interakcje społeczne z rówieśnikami, samodzielne eksperymentowanie i wszechstronne poznawanie otoczenia. Aby w pełni realizować te cele w naszej codziennej pracy stosujemy różne metody oraz elementy niektórych z nich:

Pedagogika zabawy
Metoda Aktywnego Słuchania Muzyki Batii Strauss
Edukacja przez ruch Doroty Dziamskiej
Metoda Dobrego Startu prof. Marty Bogdanowicz
Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Metoda Projektu Badawczego
Zabawy w kręgu, czyli stymulacja integracyjna
Zabawy paluszkowe, wierszyki- masażyki
Kinezjologia edukacyjna Paula Dennisona (gimnastyka mózgu)
Muzykoterapia
Bajkoterapia
Metoda R. Labana (gimnastyka twórcza)
Metoda Karla Orffa
Zabawy rytmiczne
Różnorodne techniki plastyczne
Zabawy grafomotoryczne
Drama

Metoda symultaniczno- sekwencyjna Jagody Cieszyńskiej

 

Krótki opis wybranych metod dydaktycznych:

Metoda Aktywnego Słuchania Muzyki Batii Strauss

Praca tą metodą daje dzieciom okazję uczestniczenia w utworze muzycznym, przeniknięcia do jego struktury, a w konsekwencji radosny i rozumny odbiór dzieła (w tym także dzieła muzyki poważnej). Dzieci odczuwają i przeżywają radość współtworzenia, dostępną, jakby się mogło wydawać, tylko artystom. Metoda aktywnego słuchania muzyki pozwala na swobodną zamianę ról, jakie mogą pełnić dzieci w danym utworze muzycznym- raz grają na instrumentach, za chwilę zaś stają się dyrygentem. Dzięki tej metodzie dzieci kształcą też swoją wyobraźnię dźwiękową. A utwór, mimo wielokrotnego słuchania nie traci na atrakcyjności.

Słuchanie muzyki metodą Batii Strauss integruje różne formy aktywności: słuchanie, granie, tańczenie i śpiewanie z elementami pantomimy, dramy i różnych form plastycznych. Pozwala w sposób niewerbalny odkryć różne aspekty dzieła muzycznego: jego formę, tempo i rytm oraz dynamikę i barwę oraz w stosunkowo krótkim czasie osiągnąć cel zamierzony przez nauczyciela.

Autorka metody podaje następujące etapy pracy z utworem:
1.Fabularyzowanie muzyki połączone z prostymi ruchami rytmicznymi.
2.Realizacja w tańcu.
3.Gra na instrumentach.
4.Połączenie tańca z instrumentacją.
5.Rozmowa o muzyce.

Edukacja przez ruch Doroty Dziamskiej
„Ruch jest przyczyną wszelkiego życia" Leonardo da Vinci

„Edukacja przez ruch"- to system form i metod kształcenia oraz terapii, który wykorzystuje naturalny, spontaniczny ruch organizmu. Człowiek rusza się, a więc przez ruch uaktywnia zmysły, dzięki którym poznaje otaczający go świat (Dorota Dziamska „Edukacja przez ruch, Kropki, kreski..." WSiP 2005).

Metoda podkreśla znaczenie ruchu w życiu dziecka, jako nieodłącznego elementu sprzyjającego procesowi uczenia się. Zwraca uwagę na podejmowanie działań, które sprzyjają kształtowaniu wyobraźni dziecka.

Poprzez aktywność ruchową dzieci doświadczają i poznają, czego wynikiem są prace plastyczne i techniczne. Dzięki temu mają poczucie satysfakcji, sprawstwa i spełnienia.

Metoda Edukacji przez ruch wykorzystuje 3 podstawowe formy aktywności dzieci:

- ćwiczenie – usprawnia wybrane funkcje organizmu, np. kreślenie, tupanie,
- zabawę – zawiera ona kilka ćwiczeń, np. dzieci chodzą wokół stołu, kreślą rytmicznie kropki ręką lewą i prawą
- grę - składa się z kilku ćwiczeń wg określonych zasad.

Metoda Dobrego Startu prof. Marty Bogdanowicz

Założeniem tej metody jest wszechstronne wspomaganie rozwoju psychoruchowego dziecka przez jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowych, językowych, dotykowo-kinestetycznych (czucie dotyku i ruchu) i motorycznych oraz ich współdziałania, czyli integracji percepcyjno-motorycznej (Bogdanowicz, 2000). Funkcje te leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Celem metody jest także kształtowanie lateralizacji (ustalenie ręki dominującej) oraz orientacji w schemacie ciała i w przestrzeni.

Ćwiczenia Metody Dobrego Startu są wskazane dla dzieci przygotowujących się do nauki czytania i pisania- a więc właśnie w wieku przedszkolnym.

Metoda Klanzy
Dobre relacje i umiejętność współpracy to główny cel zabaw dających możliwość rozwijania się poprzez udział w pozytywnych zadaniach podejmowanych przez grupę. Wykorzystywana w zabawach duża, bajecznie kolorowa chusta KLANZY, wzbudza zainteresowanie i ciekawość dzieci, zachęca do wspólnych zabaw.

Gry i zabawy prowadzone tą metodą rozwijają u dzieci między innymi: zwinność i zręczność, precyzję ruchów, ogólną motorykę organizmu, a także ćwiczą szybkość i wytrzymałość, integrują grupę, wywołują dobry nastrój i psychiczne odprężenie.

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Metoda ta jest uniwersalnym systemem ćwiczeń–zabaw-relacji, opartym na prostocie i naturalności.

Metoda nawiązuje do najbardziej pierwotnego sposobu porozumiewania się jakim jest „język ciała" - ruch i dotyk stanowią główne narzędzie wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka oraz terapii zaburzeń rozwoju.

Podstawowe założenia metody:
- rozwijanie za pomocą ruchu świadomości własnego ciała i otaczającej nas przestrzeni
- usprawnianie ruchowe
- dzielenie przestrzeni z innymi osobami oraz nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu za pomocą ruchu i dotyku.

Możliwości korzystania z tej metody są nieograniczone – może być stosowana w każdym wieku, bez względu na poziom rozwoju umysłowego, fizycznego i ruchowego.

Metoda Projektu Badawczego
Metoda zakłada, że zdobywanie wiedzy przez dzieci jest procesem naturalnym i powinno być samodzielne.
Rola nauczyciela ogranicza się do koordynowania pracy dzieci, organizowania im warsztatu i zapewnieniu bezpieczeństwa. Dzieci same podejmują działania, uczą się logicznego myślenia, stawiają pytania i poprzez eksperymentowanie szukają na nie odpowiedzi.

Do pracy włączani są aktywnie rodzice i środowisko lokalne – którzy występują w roli ekspertów, dzielących się swoją wiedzą.
Praca tą metodą składa się z trzech etapów – wyboru tematu przez dzieci, pod kierunkiem nauczyciela, pogłębiania wiedzy poprzez badania, eksperymenty, dyskusje, wywiady, spotkania itp., oraz podsumowania i przedstawienia wyników pracy innym osobom.

Inicjatywa, aktywność i nadawanie badaniom kierunku należą do dzieci, dzięki temu motywacja do działania i poczucie odpowiedzialności za to co robią są znacznie większe, niż wówczas, gdy są one zaproponowane prze nauczyciela.

Dzięki tej metodzie dzieci uczą się tak potrzebnej w dorosłym życiu pracy w grupie, organizowania tej pracy, współdziałania oraz współzawodnictwa. Rozwijają umiejętności min. korzystania z różnych źródeł zdobywania wiedzy, dostrzegania problemów oraz formułowania wniosków.